Εδώ Πολωνία

Να πω την αλήθεια δεν το φανταζόμουν. Όχι, δε λέω για το χάλκινο μετάλλιο της Εθνικής. Ούτε για τον θρίαμβο της Ισπανίας. Κατοβίτσε-Αθήνα…13 ώρες, με πούλμαν για την Κρακοβία (μέσα στη νύχτα), αεροπλάνο ως τη Βαρσοβία και μετά πτήση μέχρι το Ελευθέριος Βενιζέλος; Πριν από τρία χρόνια είχα κάνει λιγότερες ώρες τη διαδρομή Τόκιο-Αθήνα.

Τέλος πάντων, η επιστροφή μετά από ένα δεκαπενθήμερο σε (όλη) τη Πολωνία, μέσα στην τούρλα του Ευρωμπάσκετ, σε προσγειώνει αμέσως στη πραγματικότητα. Πρώτα απ΄όλα να ακούσω τις δυο πιο αγαπημένες φωνούλες, να πιω ένα …φραπέ, να αδειάσω τη βαλίτσα, που περιέργως στο αεροδρόμιο του Κατοβίτσε την χαρακτήρισαν υπέρβαρη (μάλλον τη μπέρδεψαν με τον κάτοχό της, δεν εξηγείται αλλιώς), να δω τους λογαριασμούς (μπρρ), να συνειδητοποιήσω ότι σε μια εβδομάδα έχουμε εκλογές (τι λες;)  και να βάλω τις όποιες σκέψεις σε μια σειρά.

Δεκατρείς ώρες ταξίδι δεν είναι λίγες (κύριε Τσουρβάκα μου). Ασχέτως, πάντως, αν ζήλεψα τους (πολύ) οργανωμένους “Πελαργούς” που μετά το τέλος του τουρνουά είχαν προγραμματίσει πτήση τσάρτερ, είχα μια μοναδική ευκαιρία. Να κάνω ένα φλας-μπακ, σε ό,τι προηγήθηκε.

Συνέχεια »

Αν κάτι μοιάζει με απωθημένο για την Εθνική ομάδα σε όλη την διαδρομή της μέχρι να φτάσει στην ελίτ του παγκόσμιου μπάσκετ είναι ένας νικηφόρος μικρός τελικός! Τέσσερις σε Ευρωμπάσκετ, κι άλλοι δυο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, μας έχουν προσφέρει την πικρή γεύση της ήττας και την … αμηχανία της 4ης θέσης.

Η αρχή έγινε το 1993 στο Μόναχο, όταν οι Κροάτες στο Ευρωμπάσκετ δεν μας άφησαν να πάρουμε ανάσα (99-59). Ένα χρόνο αργότερα, στο Μουντομπάσκετ του Τορόντο, ήταν και πάλι η Κροατία που πήρε το μετάλλιο (78-60) και το κακό τρίτωσε μέσα στην Αθήνα, πάλι κόντρα στους Κροάτες στο Ευρωμπάσκετ 95 (73-68).

Δυο χρόνια αργότερα ήρθε η σειρά της Ρωσίας (στη Βαρκελώνη) να μας στείλει “αδιάβαστους” (97-77), ενώ το 1998, πάλι στο ΟΑΚΑ στο Μουντομπάσκετ της Αθήνας χάσαμε την 3η θέση. Την πήρε η ομάδα των ΗΠΑ (84-61). Η μισή ντουζίνα των χαμένων μεταλλίων, ολοκληρώθηκε στο προηγούμενο Ευρωμπάσκετ (της Μαδρίτης) όταν η Ελλάδα ηττήθηκε από τη Λιθουανία με 78-69.

Συνέχεια »

Τώρα πια, ας έρθει ο Γκασόλ. Έτσι δεν είναι; Λίγες ώρες μετά τη νίκη επί της Τουρκίας, τη πρόκριση στα ημιτελικά, οι Ισπανοί δεν …μας τρομάζουν το ίδιο. Όχι ότι δεν είναι ικανοί (το αντίθετο) να μας νικήσουν, αλλά όπως έλεγαν και κάποιοι, άλλοι Έλληνες, πολύ παλιά “μηδένα προ του τέλους μακάριζε” σενιόρ Γκασόλ.

Η Εθνική ομάδα, που δεν θα έχει προλάβει καν να ξεκουραστεί από το θρίλερ κόντρα στους Τούρκους δεν έχει να φοβηθεί και να χάσει τίποτε. Αντιθέτως, έχει πολλά περισσότερα να κερδίσει στο υποθετικό “αν της κάτσει”.

Ναι, οι Ισπανοί είναι το φαβορί. Είναι σε κατάσταση ετοιμότητας μετά το μέτριο ξεκίνημά τους, αλλά και το εντυπωσιακό τους come back, όταν ξεπέρασαν τραυματισμούς και τη μίνι κρίση που ξέσπασε, μετά τα σκαμπανεβάσματά και τις δυο ήττες τους στην πρώτη φάση.

Ναι, ο Γκασόλ δεν παίζεται, μοιάζει αγριεμένος και στα δυο τελευταία ματς σκόραρε 48π, χάνοντας μόλις τρία σουτ σε ογδόντα λεπτά.

Συνέχεια »

Η ώρα πήγε τρεις, αλλά εσύ που να κοιμηθείς. Καλά…δεν με έπιασε αυπνία, σαν τον Αλ Πατσίνο στο Ιnsomnia, μόλις επέστρεψα από το βραδινό μας δείπνο και επειδή με έχει “πεθάνει” το γόνατό μου, λέω να γράψω από τώρα.

Ξημερώνει σε λίγο και η μέρα του ημιτελικού. Ελλάδα-Τουρκία κι όποιος αντέξει, ένα βήμα πριν από τους “τέσσερις”. Βλέποντας, χθες βράδυ, την Ισπανία να κονιορτοποιεί τη Γαλλία, μάλλον θα πρέπει όλοι μαζί να ευχαριστήσουμε τον μεσιέ Ντε Κολό, που ευστόχησε στην τελευταία επίθεση και έστειλε τους “τρικολόρ” στα νύχια του Πάου Γκασόλ.

Θα μου πεις, αν περάσουμε την Τουρκία, πάλι τον Πάου θα βρούμε μπροστά μας. Άλλο, όμως, να έχεις προκριθεί στα ημιτελικά και να βρίσκεσαι στη διαδικασία του μεταλλίου (οποιουδήποτε χρώματος) κι άλλο να πας αμαχητί στα παιχνίδια για τις θέσεις 5-8.

Οι Γάλλοι θύμισαν τον παλιό καλό Αβραμόπουλο: “Παρίσταμαι και χαιρετίζω”. Είπαν ένα ωραίο bonsoir στους Ισπανούς και μετά κάθισαν και τους απόλαυσαν να παίζουν (κατά διαστήματα υπερηχητικό) μπάσκετ.

Συνέχεια »

Ωραία. Αφού περιηγήθηκα στην πολωνική επαρχία, επί τετράωρο (Μπιντγκότζ-Κατοβίτσε είναι τρεις ώρες δρόμος, αλλά χθες είχαν ραντεβού όλες οι νταλίκες και τα ΤΙR της Πολωνίας, στη διαδρομή με αποτέλεσμα να φάμε…καροτσάκι και “αγιος ο Θεός”) έφτασα στο Λοτζ (Λουτζ, είπαμε, μη ξεχνιέσαι) για την περιπέτεια της τελευταίας ημέρας.

Δεν έχω παράπονο. Όπως και να το κάνουμε ο όμιλος του Λοτζ είχε και σασπένς, αλλά και μπάσκετ επιπέδου. Άλλο να βλέπεις τον … Μιρακόφσκι κι άλλο τον Πάου Γκασόλ. Έχει διαφορά. Δεν θα συμφωνήσω, βέβαια, με τον Χοσέ Καλντερόν, που σαν σχολιαστής της TVE επιμένει ότι οι τέσσερις πρώτοι του Λοτζ “θα παίξουν σίγουρα στα ημιτελικά” γιατί παρότι, λέει, “εκτιμά τόσο την Ελλάδα, όσο και την Γαλλία” δεν πιστεύει ότι θα περάσουν στους “4″.

Και ποιος σε ρώτησε σενιόρ Χοσέ; Ασε που ο Λημνιάτης κάνει καλύτερα σχόλια από σένα (ευχαριστώ Γιώργο για τα 300 ζλότι, δεν ήταν ανάγκη) μη πω ήταν καλύτερος πλέι-μέικερ από σένα και με κάψει ο Θεός.

Προτιμώ τη γνώμη του Ζακ Μονκλάρ (σχολιαστής της γαλλικής τηλεόρασης) που θυμόταν χαμογελαστός τα νικητήρια σουτ εναντίον της Ελλάδας, στη Ναντ (το 83) και στη Θεσσαλονίκη (το 1979, όταν πήγαινα ακόμη…δημοτικό) που μασουλώντας ένα λουκάνικο, χθες το μεσημέρι, στο “Ατλας Αρένα”, έλεγε: “Εγώ προβλέψεις σε προημιτελικά δεν κάνω. Αφήστε τους άλλους να λένε ό,τι θέλουν”

Συνέχεια »

Η μόνιμη ερώτηση που κυκλοφορεί από χθες στο Μπίντγκοτζ, όπου βρίσκονται Έλληνες είναι μία “κερδίζουμε ή χάνουμε” κόντρα στους Γάλλους; Ο αγώνας που ξεκινά στις 19:15 έχει μια παράμετρο, την οποία δεν τη…παραβλέπει κανείς. Η “επόμενη μέρα” ξημερώνει στο Κατοβίτσε, κάτι που σημαίνει ότι αναλόγως του αποτελέσματος και της τελευταίας αγωνιστικής στο Λοτζ (ή Λουτζ, όπως το λένε οι Πολωνοί, σε έσκισα Σπυρόπουλε) θα βγει και ο αντίπαλός μας στα προημιτελικά.

Η πιθανότητα, ακόμη κι αν η ελληνική ομάδα, κατακτήσει την πρώτη θέση να πέσει πάνω στην Ισπανία είναι σοβαρή, καθώς οι “φούριας ρόχας” βρίσκονται …κοντά στην 4η θέση του ομίλου τους (κάτι που δεν περίμενε κανείς, ούτε οι ίδιοι φυσικά) γεγονός που τους καθιστά ανεπιθύμητους γενικώς.

Μπορεί η Ισπανία να μη βρίσκεται σε φουλ-φόρμα, είναι προφανές όμως ότι ξυπνάει μέσα της ο πληγωμένος εγωισμός και λόγω της κλάσης των παικτών της, με ένα καλό προημιτελικό είναι σε θέση να “διαγράψει” αυτομάτως την όποια κακή πορεία της και να ξαναμπεί σε τροχιά τίτλου.

Συνέχεια »

Αφού σε αυτό το Ευρωμπάσκετ πάμε βήμα-βήμα, κόντρα στη Ρωσία σε λίγες ώρες δεν έχουμε παρά να κάνουμε μια ακόμη νίκη, ώστε να είμαστε (σχεδόν) σίγουροι, ότι την Τρίτη, είτε νικήσουμε, είτε χάσουμε από την Γαλλία, η Εθνική θα βρίσκεται στις δυο πρώτες θέσεις.

Αυτό σημαίνει ξεκούραση μιας μέρας περισσότερο και άνετο ταξίδι προς το Κατοβίτσε, όπου η ελληνική ομάδα θα περιμένει (αν είναι πρώτη) τον τέταρτο, ή (αν είναι δεύτερη) τον τρίτο του ομίλου από το Λοτζ.

Αλλά είναι εύκολο να νικήσεις τους Ρώσους; Θεωρητικά, χωρίς Κιριλένκο, Χόλντεν και Κριάπα, τα πράγματα δεν είναι τόσο δύσκολα. Πρακτικά όμως; Η Ρωσία μπορεί να μην έχει σχέση με την ομάδα που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, πριν από δυο χρόνια στην Μαδρίτη, ξέρει όμως να μάχεται μέσα στο παρκέ και να “πουλάει ακριβά το τομάρι της”.

Συνέχεια »

Αν πιστέψουμε τον Ντιρκ Μπάουερμαν οι Γερμανοί είναι…πράγματι φίλοι μας. ‘Οπως λέει ο μαυροφορεμένος (από στυλιστική επιλογή) 52χρονος κόουτς, κάθε φορά που παίζει με την Ελλάδα, αισθάνεται ότι αντιμετωπίζει την παρέα του.

Το σίγουρο είναι ότι στην πρεμιέρα της δεύτερης φάσης του Ευρωμπάσκετ δεν θα αντιμετωπίσουμε την Γερμανία, που …ξέραμε. Ο Νοβίτσκι έμεινε στο σπίτι για να ξεκουραστεί (και να ξεμπερδεύει με τη κυρία που παντρεύτηκε και η οποία αποδείχθηκε απατεώνισα ολκής και με κατάληξη τη φυλακή), ο Κέιμαν το ίδιο, Ρόλερ και Οκουλάγια επίσης.

Ποιο βρίσκονται εδώ; Ο “αιώνιος” Φέμερλινγκ (συνεχίζει απτόητος στα 34 του, αν και είχε πει ότι δεν θα έπαιζε στην Πολωνία), ο Χάμαν και Σούλτσε (της Ολύμπιας Λάρισας), ο νατουραλιζέ Ντέμοντ Γκριν και ο Γιαν Γιάγκλα, που πέρασε από τον Πανελλήνιο πριν πέντε χρόνια, θεωρήθηκε ο νέος Νοβίτσκι, αλλά απέχει παρασάγγες.

Συνέχεια »

Ωραία περάσαμε στο Πόζναν, πάμε για άλλα τώρα στο Μπίντγκοτζ. Το “τζ” με ένα βαθύ σίγμα στη μέση, όπως μας πληροφόρησαν οι Πολωνοί, αλλά δεν θέλω να στραμπουλήξω τη γλώσσα μου σαν άλλος Αλέξης Σπυρόπουλος. Αλλά το ότι ήταν ωραία στην πρώτη πόλη που φιλοξένησε αυτό το Ευρωμπάσκετ, να λέγεται και να γράφεται.

Η Εθνική πέτυχε το τρία στα τρία, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Οι εμφανίσεις ήταν κάτι περισσότερο από πειστικές, όσο και …ενθαρρυντικές για τη συνέχεια. Επαναλαμβάνω, δεν ξέρω μέχρι που τελικά θα φτάσουμε, το σίγουρο είναι, όμως, ότι και μπάσκετ παίζουμε και το απολαμβάνουμε ταυτόχρονα.

Λένε ότι μια ομάδα είναι καλή όταν υπάρχει χημεία, ξεκαθαρισμένοι ρόλοι και καλό κλίμα ανάμεσα στους παίκτες. Α και…παίζει (η ομάδα) καλή άμυνα. Ε, λοιπόν και τα τέσσερα αυτά στοιχεία, υπάρχουν μέσα στη φετινή Εθνική Ομάδα, που δείχνει εν τέλει έτοιμη να ανταποκριθεί και σε μεγαλύτερες προκλήσεις απ’ αυτές που συνάντησε στην πρώτη φάση αυτού του Ευρωμπάσκετ.

Συνέχεια »

Μέ τέτοιο…χέρι, χαίρετε που είχε πει κάποτε και ο Νίκος Κατσαρός (ο συνάδελφος)! Η Εθνική Ομάδα βρίσκεται στον δρόμο για το Μπίντγκοτσζ (έτσι διαβάζεται η νέα πόλη που θα μας φιλοξενεί από αύριο) το σημερινό ματς με το Ισραήλ, είναι τυπικής σημασίας και οι διεθνείς, όπως βλέπετε στο βιντεάκι, με πρωταγωνιστή το Νίκο Ζήση, βάζουν τρίποντα ακόμη και …ξαπλωτοί.

Το στοίχημα στην πρωϊνή προπόνηση, είχε μπει ανάμεσα σε Σπανούλη και Σχορτσιανίτη, αλλά παρενεβλήθη ο Ζήσης και έδειξε την κλάση του. Όπως έλεγε αργότερα ο Σοφοκλής “με τον Billy δεν συμφέρει να βάζεις στοιχήματα, αλλά κι ο Νικόλας δεν πάει πίσω”!

Συνέχεια »